Raport, który
obroni się przy audycie

Doradca redaguje sprawozdanie i interpretuje przepisy. My dostarczamy dane, na których to sprawozdanie stoi. W praktyce najczęściej pracujemy równolegle z doradcą klienta — to on mówi, jakiego wskaźnika potrzebuje, a my odpowiadamy za to, żeby dało się go policzyć z rzeczywistych zdarzeń.

Przeciwnie, to typowy punkt wyjścia. Gorszym scenariuszem jest zakład, który ma jeden ładny raport i żadnych rekordów pod spodem. Arkusze da się scalić, wiedzę brygadzistów da się ustrukturyzować — brakujące dane historyczne to jedyne, czego nie odtworzymy.

Uznaje dane, których pochodzenie da się prześledzić i których sposób zbierania jest opisany oraz konsekwentnie stosowany. Zgłoszenie operatora ze znacznikiem czasu, identyfikatorem osoby i niezmienialną historią zmian jest pod tym względem mocniejszym dowodem niż liczba przepisana ręcznie do arkusza zbiorczego.

To się zdarza i trzeba się z tym liczyć przed startem. Rzetelny pomiar zwykle podnosi wykazywany odpad w pierwszym roku, bo wcześniej część strumieni po prostu nie była liczona. Przygotowujemy wtedy opis zmiany metodyki, który tłumaczy różnicę — to standardowa i akceptowana praktyka, pod warunkiem że jest udokumentowana.

Operatorowi kilkanaście sekund na zgłoszenie. Brygadziście kilka minut na zmianę. Koordynatorowi po stronie zakładu około pół dnia tygodniowo w trakcie wdrożenia i wyraźnie mniej po jego zakończeniu. Jeśli w waszym przypadku wychodzi więcej, to znaczy, że źle zaprojektowaliśmy formularz.